In ons ensemble speel ik althobo, een grotere en lager klinkende versie van de hobo. De klank ontstaat door lucht langs een dubbelriet te persen, wat bepalend is voor de klank van de (alt)hobo. Ooit sneed ik de rietjes zelf, een lastig en tijdrovend werkje, omdat elk rietje anders speelt en klinkt en helaas niet lang meegaat. Gelukkig krijg ik ze nu van mijn docente hobo!

Als kind leerde ik piano spelen en ik doe dat af en toe nog wel. Piano speel je vooral alleen, waarbij je helemaal je eigen tempo kunt bepalen. Als je in een orkest belandt, is dat een heel ander verhaal Zo’n 35 jaar geleden werd me door iemand in een harmonievereniging in Den Haag gevraagd om hobo te leren spelen. Ik kende het instrument niet, maar een nieuwe uitdaging is altijd het proberen waard. Dat het een heel lastig instrument was, ontdekte ik al spelende! Het kostte jaren oefening om mijn eigen klank te ontwikkelen. Ik heb met veel plezier in verschillende orkesten gespeeld en dat doe ik momenteel op invalsbasis.

Ik ben met klassieke muziek opgevoed en daar ligt nog steeds mijn hart. In het ensemble spelen voelt als een warm bad. Samen, met inmiddels vrienden, aan iets moois werken, maakt me echt blij.